Een greep uit het gastenboek:
Kaat:
Maandag laat ik een berichtje achter op een antwoordapparaat. Benieuwd wanneer ik een reactie krijg.
Dezelfde avond al, heel vriendelijk en verwelkomend. De volgende dag reeds vind ik het programma in mijn mailbox.
Zij laten er geen gras over groeien, ik dus ook niet. …
Ik heb het gevoel dat ik terug leeft! Bedankt, Solodair!
Monique:
Ik ben altijd al een ‘langzame starter’ geweest als ik tot een vereniging toetreed. Ik wil eerst de kat uit de boom kijken, zien of ik mij niet engageer voor dingen waar ik niet echt achter sta. Mijn werkwijze heeft er echter een nadeel: ik blijf altijd wat aan de kant staan en heb daardoor niet echt het gevoel erbij te horen – en dat was toch één van de redenen om lid te worden.
Maar samenwerken (meer nog dan activiteietn die je consumeert) geeft een samenhorigheidsgevoel en een nauwer contact met de anderen. Het is wellicht die kleine verantwoordelijkheid om goed werk af te leveren die dit veroorzaakt.
Na een paar keer als gelegenheidshelper (eindjaar, fuif) ‘geproefdraaid’ te hebben, was de stap naar een bestuurstaak niet meer zo groot. En dan komt er een aspect bij, een verantwoordleijkheid naar de vereniging toe, en dit leidt dan weer tot meer deelname aan activiteiten. En zo ben ik na jaren passief lidmaatschap een écht Solodairlid geworden. En ik heb er nog geen moment spijt van!
Godfried:
Blijkt dat de doelgroep Solodair veel leden heeft met een brede culturele interesse en dat de leesclub beantwoordt aan een behoefte. Het zijn tot nu toe heel leuke avonden geweest: heel inspirerend, soms confronterend, met toffe mensen en (h)echte contacten.
Marina:
Na enkele jaren thuis te hebben zitten kniezen na mijn scheiding, maakte ik via een collega kennis met Solodair, toen nog in zijn kinderschoenen.
… Het ledenaantal begon stilletjesaan te groeien, met het gevolg dat er -voor mij- een mooie vriendenkring ontstond.
Ik heb veel mooie momenten beleefd bij Solodair, als deelnemer en als medewerker, tot de witte prins op het witte paard kwam.
Maggy:
En genieten, dat deden we allemaal… van het eten, van de literaire ontmoetingen, van de muziek, van de zonovergoten wandeling…
Meer moet dat niet zijn!
Erik:
Mijn idee van Solodair? Eigenlijk alleen maar positieve commentaar!
Enige nadeel zou de beperkte grootte van de groep kunnen zijn. Anderzijds is er de toffe sfeer, het betere niveau en de kleinschalige (maar veel meer persoonlijke) werking die meer weg heeft van een vriendenkring. Er is een gezonde mentaliteit van verdraagzaamheid en gemeende interesse voor elkaar.
Theo:
Vandaag heb ik vastgesteld dat ik een grote fout maakte in het verleden. Ik had de beslissing om bij Solodair toe te treden reeds veel vroeger moeten nemen. Ik heb heel erg genoten van de namiddag, maar vooral van het aangename gezelschap, van al die lieve mensen, waarvoor mijn dank.
Fabienne:
Vandaag de SOL-dag. Ja hoor, vandaag is het te doen!
Vandaag zal je in Leuven de sterren zien glanzen vanaf 17 uur. Neen hoor, het is nog geen nacht. Chut! Luister! Meeslepende muziek, verleidelijke ambiance, heerlijke geroosterde geur… de BBQ van Solodair.
Je moet het absoluut meemaken. Of weet je niet wat lief, sympathiek, solidariteit is? Ik gun het je…
Vera:
Na anderhalf jaar weg te zijn geweest, ben ik heel blij dat ik opnieuw een proeversperiode mag meemaken. Alhoewel de groep het momenteel moeilijk heeft, werd ik met open armen terug ontvangen en voelde ik mij heel welkom. Ik sta volledig achter de visie van Solodair. Het mooiste op dit ogenblik is dat het niet enkel een visie op papier is, maar door de kleine groepjes zie je ze ook echt in de werkelijkheid waar maken. Solodair in het solo-gaan met aandacht voor ieders eigenheid, ieders verhaal, ongeacht rang, stand, leeftijd, huidskleur, geslacht, opleiding… Want is een ander zijn verhaal ook niet een stukje ons eigen verhaal? We hebben allemaal ons rugzakje al mee. Was het in de wereld ook maar zo (zucht!).
Het voelt helemaal juist. Je biedt activiteiten aan waardoor je een steuntje aanreikt om uit het isolement te komen waarin je kan belanden als je plots alleen komt te staan.
Christophe:
Een ervaring van een sympathisant
Ik was met Bart op de paasfeesten en Bart zei me dat hij ging Chinezen met de vereniging. Daar ik nog niets anders te doen had, vond ik het niet zo een slecht idee om mee te gaan.
Het was best een gezellige avond: wat toffe babbels, goeie sfeer en entourage. Ik heb het resultaat gezien van je organisatie-, redactie- en plak & plooiwerk: in één woord impressionant. Zo een drietal activiteiten per week, telkens een mooie keuze. De mensen zijn enthousiast: PUIK!
Els:
Een doorleefde indruk van een proever
Ik heb een tijdje geleden info opgevraagd over Solodair en wil even zeggen dat jullie er direct voor zorgen dat je je welkom voelt!
Proficiat ook dat jullie single zijn als iets normaals, niet zielig beschouwen en niet als iets dat dringend moet veranderen of worden opgelost… heel aangenaam!
Linda (oprichtster van de vereniging):
Lang geleden was ik tegelijk deelnemer en vrijwilligster bij Het Vertrek vzw welke (ook nog) meerdaagse uitstappen organiseert voor de doelgroep. De weekends werden als zeer aangenaam ervaren, en aanvullend daaraan rezen in Vlaanderen daaruit ook activiteitenverenigingen uit de grond om singles in de eigen streek gelegenheid te geven elkaar te ontmoeten en samen fijne dingen te doen.
In 1998 kwam de vraag om in het Leuvense, mijn heimat, een nieuwe groep op te richten voor 40+ers. Op dat moment was er immers een groep voor singles tot 40, én daarnaast Actival en Raval, waar de leeftijd toch meteen een stuk hoger lag.
Ik was zelf nog geen 40, maar was toen iets minder gaan werken, had daar zelf -als alleenstaand ouder- eigenlijk ook wel nood aan en nam de uitdaging graag aan.
We zijn ondertussen meer dan 25 jaar verder, en ik steek er nog steeds behoorlijk wat tijd in.
Wat wil dat zeggen?
In eerste instantie bevestigt dit natuurlijk de algemene stelling “dat iets oprichten je kindje wordt, dat je moetilijk kan loslaten”. Dat speelt zeer zeker mee. Maar, het zegt ook veel meer.
Het betekende ook veel in mijn persoonlijke groei. Ik was aanvankelijk zeer introvert, en allesbehalve assertief – ongeacht de cursussen die ik er voor volgde. Dit traject heeft daar veel toe bijgedragen. Ik herinner me nog goed het moment dat een lid me opdroeg: “Jij moet…”, en hoe versteld ik van mezelf stond toen ik daar op antwoordde met “Ik moet niets!” Ik heb niet alleen nieuwe vaardigheden geleerd, maar ben in de stad ook deel gaan uitmaken van andere netwerken (o.a. de cultuurraad). Het heeft me er in 2010 ook zelfs toe gebracht om sociaal-cultureel werk te gaan studeren. Een gevoel van leegte maakte plaats voor een gevoel van omringd zijn en voldoening. Ik heb dingen gedaan waar ik anders nooit toe zou gekomen zijn: een rondreis in Schotland, muurklimmen,… Ik heb er niet alleen memorabele momenten aan overgehouden, ik heb er ook mijn levenspartner gevonden door o.a. samen jarenlang in het bestuur te zitten.
En, ook, je ziet dat het werkt – of dat het kan werken.
Niet iedereen geeft het een kans. Misschien is soms de drempelvrees te groot? Informatie opvragen is één ding. Naar een activiteit gaan ‘in een onbekende groep’ nog iets anders. Als het dan ook nog niet zo’n succes blijkt te zijn, blijft het misschien bij die ene keer. Terwijl elke activiteit toch iets anders is, en de ene ‘groep’ (deelnemers) ook niet de andere. Wat heb ik zoal gezien?
– Een nieuwkomer die naar een ontmoetingsmoment kwam, heeft bv. ter plaatse een tennismaatje gevonden voor het volledige volgende seizoen.
– Heel veel mensen sluiten aan als ze zich minder goed voelen of een bepaalde leegte ervaren. Dat ‘lost mettertijd op’ door inderdaad een nieuwe of meer uitgebreid vriendenkring te krijgen. OF, door gewoon zich beter in het vel te gaan voelen waardoor men weer in de eigen buurt/kring meer aansluiting vindt.
– Sommigen vinden inderdaad een partner (er zijn zelfs ‘Solodairkindjes’ geboren!). Blijkt dat uiteindelijk niet voor het leven te zijn, zie je ze ook terugkomen. Is er een beter compliment voor de vereniging? Dat betekent dat men er goede herinneringen aan overhoudt en men er zich veilig voelt!
Ik wens het iedereen toe!